adilmadathil

മരണത്തില്‍ നിന്നുള്ള കവിതകള്‍

1
വല്ല്യുപ്പയുടെ ഖബറിനു താഴെ
ഒരു കുട്ടിയെ മറ ചെയ്തിരുന്നു
അടയാളമതായിരുന്നു
പച്ചപ്പടര്‍പ്പുകള്‍ക്കിടയിലെ
ഖബറുകളില്‍ ഇപ്പോള്‍
ഒരു കുട്ടിയുടേത് കാണാനില്ല
വല്ല്യുപ്പയുടെ ഖബര്‍ 
കണ്ടെത്താനുമാകുന്നില്ല
2
വല്ല്യുപ്പ മരിച്ച ദിവസം
മയ്യത്തു കാണാന്‍ വന്ന
വല്ല്യുപ്പയുടെ ഉറ്റ കൂട്ടുകാരന്‍
കുഞ്ഞായ എന്നെ നോക്കി
പുഞ്ചിരിച്ചിരുന്നു
അയാളും മരിച്ചു
ഒരുപക്ഷെ 
അവസാനത്തെ ചിരി
എനിക്കു തന്നിട്ട്
3
വല്ല്യുമ്മയുടെ ചൂര്  തങ്ങുന്ന മുറിയില്‍
ഞാനിരുന്ന് പുസ്തകം വായിക്കുന്നു
അക്ഷരങ്ങള്‍ അറിയില്ലായിരുന്നു അവര്‍ക്ക്
ഞാനിരുന്ന് വായിച്ചുകൊടുക്കുമായിരുന്നു
ഇന്നിതു വായിച്ചു തീരില്ല
4
ഞാന്‍ മരിച്ചിട്ടേ 
ഉപ്പയും ഉമ്മയും മരിക്കാവൂ 
എന്നു പ്രാര്‍ത്ഥിക്കുമായിരുന്നു പണ്ട്
ഞാനില്ലായിരുന്നെങ്കില്‍
ഇന്നവരെ ഒാര്‍ക്കുമായിരുന്നോ
ആരെങ്കിലും?
5
അനിയത്തി മരിച്ചു കഴിഞ്ഞാല്‍
ഞാനുടനെ അവളെ മറക്കും
അല്ലെങ്കിലാലോചിക്കും
എനിക്കും ഒരനുജത്തി ഉണ്ടായിരുന്നെങ്കിലെന്ന്
എന്തെന്നാല്‍
അവളപ്പോഴിയല്ലല്ലോ 
6
നേര്‍ത്ത മഴ പാറ്റല്‍
ഇരുളു തുളുമ്പും മേഘങ്ങള്‍
‍ജനാലയിലൂടെ കാണണം
നനഞ്ഞ തോര്‍ത്തു വിരിച്ച്
നിലത്തു കിടക്കണം
ഞാന്‍ മരിക്കുമ്പോള്‍