sindhum

ബർദുബൈയിലെ ശ്മശാനം

ബർദുബൈയിലെ ശ്മശാനത്തിന്റെ 
അരികിലൂടെ പോകുമ്പോൾ 
മരണത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ബോധത്തിലേക്ക് 
നാം ജനിക്കും          
              
എല്ലാ വാക്കുകളും മരിച്ചു 
ശബ്ദിക്കാത്ത രാജ്യമായി അത് നിലകൊള്ളും
ഓരോ കബറിനുള്ളിൽ നിന്നും
വേറെ വേറെ രാജ്യങ്ങളുടെ
തഴമ്പിച്ച മുഖങ്ങൾ ചിരികൾ 
നിറങ്ങൾ  മണങ്ങൾ  സ്വപ്‌നങ്ങൾ ഭാഷകൾ 
ഒക്കെ ഒരു പെട്ടിയിൽ നിന്നെന്ന പോലെ
കുടഞ്ഞു  പുറത്തേക്കിട്ട്  അത്
നിങ്ങളോട് സംവദിക്കും 
 
പലായനത്തിന്റെ  അനിശ്ചിതത്വവും
അസ്ഥിരതയും അവിടമാകെ അഴുകി മണക്കും                                                                                  
എങ്കിലും കുഴിച്ചു  മൂടിയ ശബ്ദങ്ങളെ 
കുറിച്ചാവും  നിങ്ങളേറെ ചിന്തിക്കുക                                   
മരങ്ങളെ പോലെ  കല്ലറകൾ                 
ഭാഷയില്ലാതെ തമ്മിൽ അറിയുന്നത്
പരിചയങ്ങൾ പുതുക്കുന്നത്
ശ്മശാനം ശബ്ദമേറെയുള്ള
ഒരാൾക്കൂട്ടമാണെന്ന് അപ്പോൾ തോന്നും                                            
ജീവിക്കാൻ ഇടമില്ലാത്തോർക്ക്        
മരിച്ചു കിടക്കാനുള്ള മനോഹരമായ ഇടം  
 
പാർക്കുകളും  മാളുകളും അങ്ങാടികളും പോലെ                                  
ആവശ്യങ്ങൾ ഒന്നും ഇല്ലാത്ത ഒരു കൂട്ടം
ആളുകൾ നിങ്ങളെ  അമ്പരപ്പിക്കും   
 
എന്തിനാണ് വർണാഭമായ നഗരത്തിന്റെ
ഒരു മൂല ഇങ്ങനെ മൗനമാക്കി 
വെച്ചിരിക്കുന്നതെന്ന് അതിശയിക്കും 
                    
ദൈവത്തിനു മാത്രം കഴിയുന്ന
നിശബ്ദതയുടെ ദിവ്യപ്രഭയിൽ
അവിടം  മുഴുവൻ  കത്തി ജ്വലിക്കും 
                                                            
ഗേറ്റിനും ചുറ്റുമതിലുകൾക്കുമുള്ളിൽ
തടവിലിട്ട മരണമാണ് ശ്മശാനം    
തുറന്നു വിടു എന്നത് യാചിച്ചു കൊണ്ടിരിക്കും 
                                                                                                  
തെരുവിൽ വിലപേശുന്നവരോ  
അവിടുത്തെ  അന്തേവാസികളോ
ആരാണ് ശരിക്കും മരിച്ചവരെന്ന്
ബോധ്യമാവാത്ത നിശ്ശബ്ദതയിലേക്ക്
വലിയൊരു നിലവിളിയായി
അത് കൂടെപോരും