santhijaya

പ്രളയകാലം

മരവിച്ചുമങ്ങുന്ന പഞ്ഞമാസം
മഴപെയ്ത് തോരാത്തൊരുച്ചനേരം
ഇടിവെട്ടി സര്‍വ്വത്ര ഫ്യൂസുപൊട്ടി
ഇരുളാണ്ടുലോകം വിറച്ചുഞെട്ടും
ഉരുള്‍പൊട്ടി റോഡുകള്‍ പാഴിലാകും
അയല്‍വീടതില്‍പെട്ടൊലിച്ചുപോകും
പതിവുള്ള പത്രം വരാതെയാകും
കെെഫോണിലെ ചാര്‍ജ്തീര്‍ന്നടങ്ങും

പരിചിത ജീവിതശ്രേണിതെറ്റി
മരണവിഭ്രാന്തിയില്‍ കണ്ണുപൊട്ടി
പലപലനൂറ്റാണ്ട് പിന്നില്‍നിന്നും
പഴയൊരു ഭൂപടം കെെയിലേന്തി
ഒരു വഴി രക്ഷ തിരഞ്ഞു ചുറ്റി
മെഴുകുതിരിക്കു തടഞ്ഞു തപ്പി
ഒടുവില്‍ നീയൊറ്റയ്ക്കു വന്നിരിക്കും
മുറിയെന്‍റെ ഹൃത്തടമായിരിക്കും
അവിടുത്തെ ഏകാന്തതയ്ക്കു തുല്യം
അഴലാര്‍ന്ന നിന്‍റെ മനസ്സുമാത്രം
ധരണിയിലാദ്യമായ് ഏകകോശം
പിളരുന്ന ജീവന്‍റെ ഭീതിമാത്രം

അടവിക്കരുത്തില്‍, ചവിട്ടിനില്‍ക്കും
അടിമണ്ണിളകിത്തെറിക്കുവോളം
അതിവൃഷ്ടിയുച്ചിയിലേറ്റു രക്തം
മരവിച്ചു ദേഹം പതിക്കുവോളം
നിറകണ്ണു ചിമ്മാതെ നോക്കിനോക്കി
വിറയാര്‍ന്ന കെെവിരല്‍ നീട്ടിനീട്ടി
ചിരകാലമേതോ കിനാവുപോലെ
വിരഹാര്‍ത്തര്‍ നമ്മള്‍ വിതുമ്പി നില്‍ക്കും

നഗരത്തിലോടകള്‍ വിണ്ട് വാര്‍ന്നും
പുഴയും ശ്മശാനവും ഒന്നുചേര്‍ന്നും
അണുശക്തികേന്ദ്രം തകര്‍ന്നു ചോര്‍ന്നും 
അഴുകും ജഡങ്ങള്‍ചുറ്റും നിരന്നും
പെരുവെള്ളംപോലെ യുഗാവസാനം
കലിതുള്ളിയെങ്ങും പരന്നുപൊന്തും
സമതലം താഴേക്കിടിഞ്ഞുതൂര്‍ന്നും
മലകള്‍തന്‍ തായ് വേരറുത്തെറിഞ്ഞും
വറുതിക്കളങ്ങളിലാടിമേഘ-
ത്തിറകെട്ടിയാടിക്കറുത്തുചാഞ്ഞും
അറബിക്കടലിന്‍റെ നഗ്നനാഭി
ച്ചുഴിയില്‍ കൊടുങ്കാറ്റഴിഞ്ഞുവീഴും

പ്രളയത്തില്‍പ്പെട്ട പ്രപഞ്ചമാകെ
കടലേറിമായും ക്ഷണംവരേക്കും
പരിസരബോധം നശിച്ചുനമ്മള്‍
പരിരംഭണത്തിലമര്‍ന്നിരിക്കും
വിഭജിച്ചുവീണ്ടും സഹസ്രലക്ഷം
പെരുകുവാനാസക്തിയങ്കുരിക്കും
അനുരാഗനിശ്ചലമാനിമിഷം
പരിണാമയന്ത്രം നിലച്ചൊടുങ്ങും