santhijaya

തളര്‍ച്ചക്കല്‍പകര്‍ച്ച

തളര്‍ച്ച തീരാതീ വെയില്‍
ത്തിര നീന്തി നമുക്കൊരു
തിരിച്ചുപോക്കിനിയില്ല

തണലില്ല കുളിരേകും
തളിര്‍പ്പച്ചക്കുടയില്ല
തെളിനീര്‍പ്പന്തലിന്‍ വാതില്‍
തുറക്കുന്നില്ലെനിക്കൊപ്പം
വഴിക്കല്ലിലിരിക്കുവാന്‍
വരുന്നില്ലേ നീ

മറുപടി കേള്‍ക്കാതൊന്ന്
തിരിഞ്ഞു നോക്കുമ്പോള്‍ 
നീയില്ലടുത്തെനിക്കനന്തരം
മൊഴിമുട്ടി
ചെവിപൊത്തി
ഞരക്കം പോലാരോ കാതില്‍
കൊലക്കത്തി രാകുന്നുണ്ടോ

എനിക്കുമുമ്പിതു വഴി
നടന്നവരുടെ
കുളമ്പടിയൊച്ച
അടുത്തെങ്ങോ നിലയ്ക്കുന്നുണ്ടോ
ഇരിക്കുന്ന കല്ലില്‍ ചോര 
മണക്കുന്നുണ്ടോ

നിലം തൊടാനായും മുമ്പേ
വലം കാലിന്‍ പെരുവിരല്‍
മുന തൊട്ട് 
മുടിയോളം
തരിച്ചു
വിശ്രമക്കല്ലിന്‍
ചലനമില്ലായ്മയില്‍ ഞാന്‍
തറഞ്ഞു പോയോ

ഇരിപ്പിടമായ് കല്ലിച്ച
പെരുങ്കണ്ണ് മിഴിയുന്നു
കടും നെഞ്ചിന്‍ ജഡം ഞെട്ടി
ത്തുടിക്കുന്നു ഹൃദയം
മണ്ണിളകി
കാല്‍ വടിവുകള്‍
തെളിമയാര്‍ന്നു

ചുമലില്‍ നിന്നേതോ ചുമടിറക്കിയാശ്വസിക്കുംപോല്‍
നെടുതായ് നിശ്വസിച്ചൊന്ന്
നിവര്‍ന്ന വിശ്രമക്കല്ലിന്‍
മിഴികളില്‍ നരകാന്തി
പകര്‍ന്ന കാന്തികദ്യുതി

ഒരുവട്ടം മുഖാമുഖം 
അപരാകാരം കണ്ടപ്പോള്‍ 
ജനിതകം 
പിളര്‍ന്നൊലിച്ചെനിക്കുള്ളില്‍
ലാവാ ജലം
അകം പൊള്ളിച്ചുരുകി
വാര്‍ന്നുറച്ചു
കന്മദേന്ദ്രിയം
കഠിനകോശാന്തരങ്ങള്‍
അറിഞ്ഞു ഘര്‍ഷണാഘാതം

ഉളിയ്ക്കൊത്ത നഖത്താലെന്‍
ശിരസില്‍
നെറ്റിയില്‍
നെഞ്ചില്‍
തളര്‍ച്ചക്കല്‍പകര്‍ച്ചകള്‍
കുറിച്ചു 
യാത്രികര്‍ തേടും
ദിശ
ദൂരം
ദുരിതാങ്കം
ശിലാജന്മം
സദാകാലം
വഹിക്കേണ്ടും
കൊടും ഭാരം