sindhum

ചോന്നത്

ലോകാവസാനം തന്നെയാണത്.
എല്ലാ ചുവപ്പുകളും തിരിച്ചെടുത്ത്
എന്നെന്നേക്കുമായി ഒരസ്തമയം.
 
ഒരു പൂവിൽ നിന്ന് അതിന്റെ
നിറത്തെ ഊറ്റിയെടുക്കും പോലെ.
മേഘങ്ങളിൽ നിന്ന് 
അവസാനമഴത്തുള്ളിയെ
അടർത്തിയെടുക്കുംപോലെ.
കനലിൽ നിന്ന് അതിന്റെ ചോപ്പ്
കാറ്റ് കട്ടെടുക്കും പോലെ.

ഇടക്കിടെ പിറകിൽ തപ്പിനോക്കും
നീന്തിത്തുടിച്ച ആഴങ്ങളെ.
ഹാൻഡ് ബാഗിലേ സ്വകാര്യതയിലേക്ക്
അറിയാതെ കൈ നീളും.
പരസ്യത്തിലെ പറക്കുന്ന
പെൺകുട്ടിയിലേക്ക് 
തിരിച്ചു പറക്കാൻ കൊതിക്കും.
ഒഴുകിയൊഴുകി ഇനി തെളിയില്ലെന്ന്ശരീരം
വാക്കുകളൊഴിഞ്ഞൊരു വീടാകും.
സ്വയം കഴുകി തുടച്ചു കമിഴ്ത്തും.

മാസങ്ങൾ പിന്നെ അറിയില്ല.
വർഷങ്ങൾക്കൊപ്പം അതങ്ങനെ
കുന്നുകൂടി കിടക്കും.
കലണ്ടറിൽ ചുവന്ന മഷിയിൽ
കുറിച്ചു വെക്കാൻ ഒന്നുമില്ലാതാകും
ഏതു മേട്ടിലും കാട്ടിലും
പോകാമെന്ന ആനുകൂല്യം
എവിടെയും പോകാൻ തോന്നിക്കില്ല
കുതിച്ചും കിതച്ചും വിലക്കുകളിലേക്ക്
എടുത്തു ചാടിയതിന്റെ മധുരസ്മരണകൾ 
എന്തിനു നഷ്ടപ്പെടുത്തണം?

ആതിരയും ആവണിയുമെല്ലാം
മറന്ന് മറന്ന്.....
ചോന്നതും കറുത്തതും 
തുടുത്തതുമൊക്കെ തിരിച്ചെടുത്ത്
എത്ര അനായാസമായാണ്
കാലം അവളെ 
ഒരു പൂവല്ലാതാക്കി മാറ്റിയത്!