ammudeepa

കരിങ്കുട്ടി

പണ്ടു ഞങ്ങൾ താമസിച്ചിരുന്ന വീടിന്റെ
തെക്കു കിഴക്കേത്തൊടിയിൽ
ഒരു പഴയ കൂവളക്കാടുണ്ടായിരുന്നു.
അതിന്റെ ചോട്ടിൽ കരിങ്കുട്ടി എന്ന് വിളിക്കപ്പെട്ട
ഒരു കരിങ്കല്ല് പാർ‍ത്തുപോന്നു.
കളിക്കാൻ ആരുമില്ലാതിരുന്ന ഒരു ദിവസം
ഞാനാ കല്ല് പുഴക്കിയെടുത്തു.
ചോക്കുകൊണ്ട് കണ്ണും മൂക്കും വരച്ച്
പാവക്കുട്ടിയാക്കി.
ചിരട്ടയിൽ ചെകിടിമണ്ണ് കുറുക്കി കോരിക്കൊടുത്തു.
കാലിൽക്കിടത്തി താളി തേപ്പിച്ചു കുളിപ്പിച്ചു.
കരിങ്കുട്ടിയെ ഒക്കത്തിരുത്തി
ഒരിക്കൽ ഞാൻ പട്ടാമ്പിക്കുപോയി.
ബസ്സിൽ സീറ്റുകിട്ടിയില്ല.
ഒക്കത്ത് കരിങ്കുട്ടിയും കയ്യിൽ പ്ലാവിലപ്പേഴ്സുമായ്
പേരക്കൊമ്പ് പിടിച്ചുനിന്ന എന്ന
വീട്ടുകാർ ‍കണ്ടെത്തി.
അയൽപ്പക്കക്കാരും ബന്ധുക്കളും ഓടിവന്നു.
അമ്മ പുളിവാറലായ് വിറച്ചു.
അച്ഛൻ പണിക്കരെ കൂട്ടിവന്നു.
കുടിവെപ്പിന് കോഴിയെക്കൊന്നു.
വെന്ത വലതു തുടക്കഷ്ണങ്ങൾ വാഴയിലച്ചീന്തിൽ
കരിങ്കുട്ടിക്കു മുന്നിൽ ഉറുമ്പരിച്ചു കിടന്നു.
അന്നു രാത്രി എല്ലാവരും ഉറങ്ങിക്കഴിഞ്ഞപ്പോൾ
വാതിൽക്കലൊരു മുട്ടുകേട്ടു.
‘കരിങ്കുട്ടിയാണ്. മിണ്ടാതെ കിടന്നോ.’
അമ്മ ഭയത്തോടെ ചുരുണ്ടു.
‘കൊടുത്തത് മതിയായിട്ടില്ല.’
അച്ഛൻ നെടുവീർ‍പ്പിട്ടു.
രാവേറെച്ചെന്നു.
അച്ഛനുമമ്മയും സുഖനിദ്രയായ്.
മുട്ടു തുടരവേ ഉറക്കം വരാതെ
തിരിഞ്ഞും മറിഞ്ഞും കിടന്ന ഞാന്‍
പാതി തുറന്ന ജനൽവാതിലിലൂടൊരു കാഴ്ച കണ്ടു.
ചെകിടി മണ്ണൊലിക്കുന്ന വായയോടെ
ചോക്കപ്പൊടി കലങ്ങിയ കണ്‍കളോടെ
വാതിലിൽ മുട്ടിമുട്ടി
കരഞ്ഞു വിളിക്കയാണെന്നെ
കഞ്ഞിവെച്ചു കളിക്കുവാന്‍
കരിങ്കുട്ടി.