santhijaya

ഒടുക്കത്തെ ചിത്രം

മനസ്സു കത്തുന്നു
കരിഞ്ഞ കണ്ണുകളടയ്ക്കുമ്പോള്‍ കനല്‍
തിളങ്ങിയാളുന്നു

നിഴലുകള്‍ വീണ തുടകളും തൂണും
പിളര്‍ന്നു ദെെവങ്ങളവതരിക്കുന്നു

കുരുന്നു നെഞ്ചിന്‍റെ തുടിപ്പില്‍ പ്രാകൃത
നഖങ്ങളാഴ്ത്തുന്നു

കുടലും നാഡിയും സിരകളും ശൂല
മുനയില്‍ കോര്‍ത്തവര്‍ നടനമാടുന്നു

തെരുവുകള്‍ തോറും
രുധിരവും തീയും
കരച്ചിലും കണ്ണീര്‍പ്പുകയും ഭീതിയും
പകച്ചു പായുന്നു

ചുവപ്പും കാവിയും കലര്‍ത്തി ഞാനെന്‍റെ
ചുവരിലാരംഗം പകര്‍ത്തുമ്പോള്‍ പിന്നില്‍
കരിയും ചാമ്പലും പടര്‍ന്ന ക്യാന്‍വാസില്‍
പഴയ ഗൂര്‍ണ്ണിക്ക അമറിനില്‍ക്കുന്നു

ചുടലഭൂതങ്ങള്‍ കഴുത്തൊടിച്ചിട്ട
കബന്ധങ്ങള്‍ കാതില്‍ നിലവിളിക്കുന്നു
അറവുശാലയില്‍ മൃഗശിരസ്സുകള്‍
മനുഷ്യ മാംസത്തിന്‍ മണം ശ്വസിക്കുന്നു

എനിക്കു കെെവിരല്‍ വിറച്ചുതാഴുന്നു
നിലത്തു ചായങ്ങള്‍ ചിതറിവീഴുന്നു

പുറത്ത് കോളിങ്ബെല്‍! 
തുറക്കുമ്പോള്‍ വാതില്‍പ്പടികടന്നൊരാള്‍ നിറയൊഴിക്കുന്നു..
പുലരുമ്പോള്‍ ആരും വരേണ്ടൊടുക്കത്തെ
പടംവരപ്പിന്‍റെ പുതുമകാണുവാന്‍
അതിദുരൂഹമാം രചന കേവലം
ശവവും ചോരയും; വെറുമാവര്‍ത്തനം!