rabindranathtagore

ഏര്‍പ്പാട്

മൊഴിമാറ്റം: കെ വി സുരേഷ്



രാവിലെ ക്ലോക്കില്‍ മണി പത്തടിക്കുമ്പോള്‍
ഞാന്‍ സ്കൂളിലേക്കുള്ള വഴിയേ നടക്കുന്നു.
എല്ലാ ദിവസവും, തലച്ചുമടില്‍
വള, മാല, കണ്‍മഷി, പൊട്ട്, ചാന്തുമായി ഊരുചുറ്റുന്ന
ആ വഴിവാണിഭക്കാരനെ കാണാം.
അയാള്‍ക്ക് ധൃതികൂട്ടാനൊന്നുമില്ല,
മുന്‍കൂട്ടിത്തയ്യാറാക്കി ഉറപ്പിച്ച വഴികളില്ല,
ആരോടും സമ്മതം ചോദിക്കാനില്ല,
വീട്ടില്‍ തിരിച്ചെത്തേണ്ട കൃത്യ സമയമില്ല!

വലുതാവുമ്പോള്‍
"വളേ.....യ്, കുപ്പിവളേ.....യ്" എന്നുവിളിച്ചാര്‍ത്ത്
പകല്‍ മുഴുവന്‍ ഇഷ്ടംപോലെ ഊറുചുറ്റുന്ന 
ഒരു വഴിവാണിഭക്കാരനാവാന്‍ ഞാന്‍ ആഗ്രഹിക്കുന്നു.

മണി നാലാവുമ്പോള്‍
ഞാന്‍ സ്കൂളില്‍നിന്ന് തിരിക്കുന്നു.
ആ വലിയ വീടിന്‍റെ ഗേറ്റിനുള്ളിലൂടെ, അവിടെ 
തൊടിയില്‍ കിളച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന തോട്ടക്കാരനെ കാണാം.
തന്‍റെ കൈക്കോട്ടുകൊണ്ട്, അയാള്‍ക്ക്
എത്ര വേണമെങ്കിലും കിളക്കാം.
ഉടുതുണിയില്‍ മുഴുവനും പൊടിയാക്കാം.
എത്രനേരം വെയിലുകൊണ്ടാലും,
മേലാസകലം വിയര്‍ത്തൊലിച്ചാലും ആരും അയാളെ വിലക്കില്ല.

വലുതാവുമ്പോള്‍,
മേലാകെ പൊടിയിലാറാടി, നെറ്റിയിലൂടെ വിയര്‍പ്പൊലിച്ചിറക്കി
സദാ കിളച്ചുമറിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുമ്പോഴും
ആരും വിലക്കാനില്ലാത്ത ഒരു തോട്ടക്കാരനാവാന്‍
ഞാന്‍ ആഗ്രഹിക്കുന്നു.

വൈകുന്നേരം ഇരുണ്ടുതുടങ്ങുമ്പോഴേക്കും
അമ്മയെന്നെ കിടക്കാനയക്കുന്നു.

തെരുവില്‍ ആ രാപ്പാറാവുകാരന്‍ അങ്ങോട്ടുമിങ്ങോട്ടും നടക്കുന്നത്
തുറന്നിട്ട ജനലിലൂടെ എനിക്കുകാണാം.
പാത ഇരുണ്ടതും ഏകാന്തവുമായിരിക്കുന്നു.
വഴിവിളക്ക്,
തലയില്‍ ചുവന്ന ഒറ്റക്കണ്ണുള്ള രാക്ഷസ്സനെപ്പോലെ
ഇളകാതെ നില്‍പ്പാണ്.

കയ്യിലെ തൂക്കുവിളക്ക് വീശി, 
ഇരുപുറത്തും നിഴല്‍ വീഴ്ത്തിക്കൊണ്ട്,
ജീവിതത്തിലൊരിക്കലും ഉറങ്ങാനുദ്ദേശിക്കാത്തപോലെ
അയാള്‍ നടന്നുകൊണ്ടേയിരിക്കുന്നു.

വലുതാവുമ്പോള്‍
കൈവിളക്കില്‍ നിന്നുള്ള സ്വന്തം നിഴലിനാല്‍ പിന്‍തുടരപ്പെട്ട്
ആരേയും കൂസാതെ, രാത്രിമുഴുവന്‍ 
തെരുവുകളിലൂടെ സഞ്ചരിക്കുന്ന ഒരു രാപ്പാറാവുകാരനാവാന്‍
ഞാന്‍ ആഹ്രിക്കുന്നു.