sindhum

അ(വി)ഹിതം

നമ്മൾ എന്നെങ്കിലും ഒരിക്കൽ
ഒന്നിക്കുമായിരിക്കും.
നിന്നെ ഞാനും
എന്നെ നീയും
നിറച്ചയീ കണ്ണുകൾ
രണ്ട് ഇരുട്ടുമുറികളായി മാറുമ്പോൾ.
കാത്തിരിപ്പിൻ ദൈന്യത
ഒരു മരക്കട്ടിലിൻ ദീർഘചതുരം
താങ്ങി നിർത്താൻ തുടങ്ങുമ്പോൾ.
കടലിന്നടിയിലെ
കല്ലുകൾപോലുള്ള നിശബ്ദതയിൽ
നാവുകൾ കുരുങ്ങി കിടക്കുമ്പോൾ
മറവിയുടെ ആഴങ്ങളിൽ
പരസ്പരം മുങ്ങിത്തപ്പുമ്പോള്‍
ചേർത്തുപിടിക്കാൻ കഴിയാത്ത
നിശ്ചലതയിൽ ഹൃദയം മരവിച്ചിരിക്കുമ്പോൾ.
തൊലികൾ ചുളിഞ്ഞ നിസ്സഹായതയിൽ
ജീവിതം സ്വയം മടക്കിവെക്കുമ്പോൾ.
നിന്നിലേക്ക്‌ ഞാനും
എന്നിലേക്ക്‌ നീയും ഉല്‍ക്കടപ്രേമത്തോടെ
ഓടിയെത്തിയിരുന്ന ഈ കാലുകൾ
അവശതയിലേക്ക്
തീർത്ഥയാത്ര പോകുമ്പോൾ.
വിഹിതമായിട്ടുള്ളതൊക്കെയും
വെറുപ്പിൽ മുഖം തിരിച്ചീടുമ്പോൾ
മരണത്തിന്റെ അതിതീവ്രമായൊരു ആലിംഗനത്തിൽ
മണ്ണിൽ വേരുപോൽ ഉറച്ച ശവക്കല്ലറകളാകുമ്പോൾ.
അവിഹിതമായിട്ടുള്ളതിനൊക്കെ
ഇതിലുമേറെ സ്വകാര്യത
ഈ ഭൂമിയിൽ
വേറെ എവിടെ കിട്ടും?