മരവിച്ചുമങ്ങുന്ന പഞ്ഞമാസം
മഴപെയ്ത് തോരാത്തൊരുച്ചനേരം
ഇടിവെട്ടി സര്‍വ്വത്ര ഫ്യൂസുപൊട്ടി
ഇരുളാണ്ടുലോകം വിറച്ചുഞെട്ടും
ഉരുള്‍പൊട്ടി റോഡുകള്‍ പാഴിലാകും
അയല്‍വീടതില്‍പെട്ടൊലിച്ചുപോകും
പതിവുള്ള പത്രം വരാതെയാകും
കെെഫോണിലെ ചാര്‍ജ്തീര്‍ന്നടങ്ങും

മനസ്സു കത്തുന്നു
കരിഞ്ഞ കണ്ണുകളടയ്ക്കുമ്പോള്‍ കനല്‍
തിളങ്ങിയാളുന്നു
നിഴലുകള്‍ വീണ തുടകളും തൂണും
പിളര്‍ന്നു ദെെവങ്ങളവതരിക്കുന്നു

വടക്കേമുറ്റത്തഴയില്‍
അലക്കി വിരിച്ചസാരി
ഇളംകാറ്റത്തിടയ്ക്കെല്ലാം
ഇളകിയാടും
അതുകണ്ടാലെനിക്കാകെ
വിറയലാകും

തളര്‍ച്ച തീരാതീ വെയില്‍
ത്തിര നീന്തി നമുക്കൊരു
തിരിച്ചുപോക്കിനിയില്ല

എന്റെ ഒടുവിലത്തെ കാമുകിയോടുകൂടി ഒളിച്ചോടിപ്പോകുന്നതിനെക്കുറിച്ചുള്ളതാണ് ഈ കവിത. അവളാകട്ടെ സ്നേഹമയിയെങ്കിലും അന്ധയും ബധിരയുമാണ്.

ഒരു കിളിയുമതിന്റെ കുഞ്ഞും
മാനത്തു വട്ടം പറക്കാൻ പഠിക്കുന്നു,
താഴത്തു മിറ്റത്തു വീഴുന്ന തൂവൽ
ലാവെളിച്ചത്തിൽപ്പെറുക്കുന്ന കുട്ടി,
ഇലകളില്ലാമരങ്ങളിലൊക്കെയും
രാപ്പറവകൾ അമർന്നിരിക്കുന്നു,
അനങ്ങാതുറങ്ങുന്നു.

ഒരു കടൽ ജന്തുവിന്റെ വലിയ പുറന്തോടായിരുന്നു അത്
ഇടങ്കാതിൽ ചേർത്തു വച്ചു.
മുപ്പതാമത്തെ വയസ്സിലൊരുത്തി,
കേൾവിയില്ലാത്തവൾ,
തനിച്ചു പാർക്കുന്ന വീട്ടിൽ.

മുറ്റത്തു മണ്ണിൽക്കളിക്കുന്ന നേരത്തു  
മുതുകത്തു വന്നു വീണതാണ്  
കനമുള്ളതെന്തോ  
തണുപ്പോടെയെന്തോ  
നനയുന്നതെന്തോ  
ഒന്നിന്റെ തുമ്പ്