Manjunatha
Granary of that house, was telling a tale to us
Each night; but the heard were only those.
 
Having filled with field beans, millet, wheat, lentils, toddy,
Worn out clothes and herbal roots in itself was brightening
Like a curvy woman of the faraway village.
 
The guy from that lane, expended the bamboo graves
From the weekly fair; as approaching this way,
Was accustomed to abuse that granary as he likes.
 
May be he was beginning to do all on his own before we all
Waked up; because, then he was walking out  with tears in his eyes.
 
Though he died unnaturally, the moral tales of that granary were
Not depleted, we didn’t shrunk from growth; the death of those
Who were hearing the tales didn’t decline at all…
 
4* Translated by, L.C.Nagaraj
 
ಧ್ಯಾನಿಸಬಹುದಾದ ದೇವರು
 
ಆ ದೇವರು ನಮ್ಮನ್ನು ಧ್ಯಾನಿಸುವುದಿಲ್ಲ;
ನಮ್ಮ ಆತ್ಮ ನಿವೇದನೆಗಳು ಪುಟಿದೇಳುವಾಗ ಸ್ವತಃ ನಾವೇ
ಒತ್ತಡಕ್ಕೀಡಾಗುತ್ತೇವೆ.
 
ಸದಾಕಾಲ ಮೋಜಿನೊಂದಿಗೆ ಬದುಕುವ ಜನ 
ಸಾಂತ್ವನ ಹೇಳಲು ಬರುತ್ತಾರೆ;
ನೂರನೆಯ ಸಲ ನಾವು ಸಾಯಲು ಸಿದ್ಧರಾಗಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ.
 
ತುಟಿಗಳಿಂದ ರಕ್ತ ಹನಿಸುತ್ತೇವೆ;
ಅವರು ಬ್ರಾಂಡಿಯ ಜಿಗುಟುತನದಿಂದ ನಮ್ಮನ್ನು ಧೃತಿಗೆಡಿಸುತ್ತಾರೆ.
 
ನಾವು ನದಿಯಂತೆ ಹರಿದೋಗುವ ಮಂದಿ
ಆದರೆ, ಪಾಥರ್ೇನಿಯಮ್ ಜಾತಿಯ ಇತರೆ ಸಸ್ಯಗಳಂತೆ
ಮರುಹುಟ್ಟು ಪಡೆಯುತ್ತಿರುತ್ತೇವೆ- ಹಳೆ ವಾಸನೆಯೊಂದಿಗೆ. 
 
ധ്യാനിസബഹുദാദ ദേവരു ആ ദേവരു നമ്മന്നു ധ്യാനിസുവുദില്ല നമ്മ ആത്മ നിവേദനെഗളു പുടിദേളുവാഗ സ്വതഃ നാവേ ഒത്തഡക്കീഡാഗുത്തേവെ സദാകാല മോജിനൊംദിഗെ ബദുകുവ ജന സാംത്വന ഹേളലു ബരുത്താരെ നൂരനെയ സല നാവു സായലു സിദ്ധരാഗബേകാഗുത്തദെ തുടിഗളിംദ രക്ത ഹനിസുത്തേവെ അവരു ബ്രാംഡിയ ജിഗുടുതനദിംദ നമ്മന്നു ധൃതിഗെഡിസുത്താരെ നാവു നദിയംതെ ഹരിദോഗുവ മംദി ആദരെ, പാഥര്േനിയം ജാതിയ ഇതരെ സസ്യഗളംതെ മരുഹുട്ടു പഡെയുത്തിരുത്തേവെ ഹളെ വാസനെയൊംദിഗെ